Έπειτα από σχεδόν 3 δεκαετίες, το τμήμα πόλο γυναικών επανιδρύεται και προστίθεται στον μακρύ κατάλογο ενεργών τμημάτων που απασχολεί ο Σύλλογος.
Μια ωραία κίνηση, μιας και ο Παναθηναϊκός οφείλει να έχει παρουσία σε όσα περισσότερα αθλήματα γίνεται, όμως με μια σημαντική παράμετρο: Να γνωρίζει για ποιο λόγο προχωράει σε μια τέτοια απόφαση.
Μια απόφαση που πρέπει να στηρίζεται σε δύο πυλώνες. Αφενός να μπορεί να υποστηρίξει το τμήμα σταθερά στην πάροδο των σεζόν κι αφετέρου να του δώσει την δυνατότητα να πρωταγωνιστήσει και όχι να πιάσει ταβάνι, όντας ενεργός κομπάρσος του σπορ.
Σήμερα που μιλάμε, διατηρώ πάρα πολλές επιφυλάξεις, αφού ο Ερασιτέχνης δεν συμπεριφέρεται διαχρονικά με ιδιαίτερη θέρμη και σεβασμό στην υδατοσφαίριση. Πότε στηρίζεται και πότε αφήνεται στην μοίρα του, με το αντρικό τμήμα πόλο να είναι το τέλειο παράδειγμα. Σε συνδυασμό με την κυριαρχία του γαύρου στο συγκεκριμένο άθλημα, η σκέψη αυτή γίνεται εντονότερη. Επίσης, στα όσα μέχρι στιγμής έχουμε δει κι αφορούν τις νέες εγκαταστάσεις στον Βοτανικό, μια ανοικτή πισίνα 500 θέσεων δεν αρμόζει ούτε συνάδει με μεγαλεπίβολα σχέδια για το τμήμα, αλλά ενθαρρύνουν τις σκέψεις πως δεν υπάρχει θέληση να φύγει η υδατοσφαίριση από το...υπόγειο.
Όπως οφείλει ο Παναθηναϊκός να αγκαλιάζει όσα περισσότερα αθλήματα γίνεται, τόσο πρέπει να πρωταγωνιστεί και να μην συμβιβάζεται με απλές συμμετοχές. Αν το πόλο γυναικών επανιδρύθηκε ώστε να πιάσει κορυφές, καλώς πάρθηκε μια τέτοια απόφαση. Αν αυτή η κίνηση έγινε απλά για να γίνει, χωρίς σχέδιο που ξεπερνάει την όρεξη της μιας σεζόν, τότε θα έπρεπε να το σκεφτούν διπλά και τριπλά στον Ερασιτέχνη.
ΥΓ: Ευτυχώς, το ατόπημα με το φούτσαλ έγινε μάθημα. Έτσι και το πόλο γυναικών δεν θα γίνει...γαύρος με συγχωνεύσεις και θα ξεκινήσει ως οφείλει την αγωνιστική του πορεία από την αρχή.
ΥΓ2: Αυτό το χάντμπολ κι αν είναι απωθημένο...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου