Με την λήξη της περυσινής σεζόν, ήμουν στο "ναι μεν, αλλά" για την παραμονή Βιτόρια. Αφενός αντιλαμβανόμουν πως αλλαγή στον πάγκο θα αύξανε το ρίσκο αποτυχίας στα Ευρωπαϊκά προκριματικά κι αφετέρου η παραμονή του δεν με ενέμπνεε για έναν πολύ βασικό λόγο.
Παρότι ο Πορτογάλος βρισκόταν στον πάγκο 6 μήνες, δεν είχε κατάφερει να δώσει μια ταυτότητα στην ομάδα. Κανένας δεν ήξερε τι θέλει να παίξει, κανένας δεν ένιωθε ασφάλεια πως θα ήξερε τι θέλει να παίξει στην περίπτωση που συνέχιζε την δεύτερη σεζόν. Επιπλέον, η ομάδα δεν έβγαζε ένταση στα παιχνίδια της και ήταν ένα άνευρο και άγευστο σύνολο.
Τελικά, αυτή η ασχήμια έφυγε από την ομάδα και το τριφύλλι αγωνίζεται με συγκεκριμένο πλάνο, έχει αποκτήσει μια ηρεμία στο μεσοαμυντικό του παιχνίδι και οι μεταγραφές που έχουν έρθει, κούμπωσαν. Άλλαξε τα 3/4 της αμυντικής γραμμής, μονιμοποίησε τον δικό του Πέρεθ κι ο Παναθηναϊκός ομόρφυνε στα μπακ.
Τώρα, μένει να δούμε τι θα πράξει και με το άλλο μισό της ενδεκάδας...
ΥΓ: Ή κι αλλιώς...Αράο, Ίγκανσον και Μλαντένοβιτς ίσως και να μην ταίριαζαν στα θέλω του. Όπως πιθανότατα και τα 3 φορ μας, το οποίο θα φανεί στην πορεία.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου