Δεν ξέρω πόσοι με συμμερίζονται και βρίσκονται στην ίδια φάση με εμένα, αλλά δυστυχώς μέχρι και σήμερα που μιλάμε, το ποδοσφαιρικό τμήμα έχει κερδίσει την αδιαφορία μου. Ή για να το θέσω πιο σωστά, μιας και η λέξη αδιαφορία μπορεί να παρερμηνευτεί, κοιτάω τις εξελίξεις πιο...παθητικά.
Προφανώς, για αυτό δεν έχουν καμία ευθύνη οι σημερινοί προπονητές, ούτε προεξοφλώ πως και αυτή η προσπάθεια θα μας καταλήξει στην ξενέρα, όσο κι αν δεν ξερνερώνουμε ποτέ...
Όμως, τα 16 χρόνια είναι αδιανόητα πολλά και τα όσα τραγελαφικά έχουν λάβει χώρα σε αυτό το τμήμα όλα αυτά τα χρόνια είναι αδύνατον να μην σε επηρεάσουν.
Συνεπώς...βλέπω από απόσταση τις εξελίξεις, κρατάω κρυφές ελπίδες γιατί δεν γίνεται αλλιώς και μακάρι από το πρώτο Ευρωπαϊκό να δω πως κάτι επιτέλους άλλαξε στην ομάδα και να μου τραβήξει κατευθείαν την προσοχή.
ΥΓ: Θα έγραφα ότι έχω καλό προαίσθημα αλλά δεν τολμώ καν να το πω με όσα έχουμε ζήσει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου